‘Als ik het kan, dan kan iedereen het!’ KVLV-voorzitster Nik Van Gool in Compostela

Exact 8,8 kilo waarvan 1,9 kilo boeken: zoveel woog de rugzak van KVLV-voorzitster Nik Van Gool toen ze in april helemaal alleen te voet op pelgrimstocht naar Compostela trok vanuit het Spaanse Burgos. Een maand lang verliet ze haar vertrouwde omgeving en proefde ze van wat ze ‘een heel mooi geschenk aan mezelf’ noemt. Nu wil ze andere vrouwen uitnodigen om ook die tocht te maken. Omdat je meer kunt dan je zelf denkt... 

Vanwaar jouw idee om de Camino te doen?

Ik ben iemand die graag heel intens leeft. Ik kan heel hard en gedreven werken, maar moet ook regelmatig vakantie kunnen nemen met mijn gezin. Deze keer wou ik graag een langere periode mijn werk onderbreken. Ik wou alleen met mezelf onderweg zijn en uit mijn comfortzone stappen. De Camino naar Compostela lopen, leek me een heel goed idee.

550 km heb ik gestapt. Meer dan een jaar was ik bezig met de  voorbereiding. Het vroeg veel organisatorische gymnastiek om die maand vrij te houden, want mijn agenda is altijd overvol. In het begin heb ik trouwens niemand van mijn plannen verteld.

Door een maand weg te blijven van het werk en de Camino te stappen wou ik een voorbeeld geven: iedereen is vervangbaar.

Ik ben ontzettend blij dat ik de stap gezet heb. Ik heb een job met veel verantwoordelijkheden en deadlines. Dan denk je al vlug dat je onmisbaar bent. Maar als je niet goed voor jezelf zorgt of ziek wordt, lig je er soms een jaar tussenuit. Door een maand weg te blijven van het werk en de Camino te stappen wou ik een voorbeeld geven: iedereen is vervangbaar.

Nik Van Gool: 'Als ik het kan, kan iedereen het.'

Nik Van Gool: 'Als ik het kan, dan kan iedereen het.'

En ook: als ik het kan, dan kan iedereen het. De maximale afstand die ik voorheen ooit gestapt had, was 18 km. Dus was mijn boodschap dat iedereen dat kan. Zo wil ik mensen ondersteunen en doen geloven in zichzelf.

Hoe is de tocht verlopen?

Vooraf had ik heel veel gelezen. Ik stelde telkens weer vast dat zo’n pelgrimstocht echt iets doet met mensen. Ik vertrok een week na de aanslagen in Zaventem. Dat was al een speciale start want ik kon niet vanuit Brussel vertrekken. Ik moest naar Frankrijk. Ook daar was het onzeker of het avontuur wel kon doorgaan. Ik heb toen mijn eerste nacht doorgebracht op een bank in de Mc Donalds.

Ik heb mijn eerste nacht doorgebracht op een bank in de Mc Donalds.

Eens aangekomen in Spanje lag er sneeuw, terwijl ik uiteraard zon en warmte verwacht had. Ook daar werd ik dus onmiddellijk geconfronteerd met het onverwachte. Maar na twee dagen ben je dat onvoorspelbare gewoon. Dan maak je een klik en zie je hoe het loopt. Dat is niet zoals je gedacht en gepland had! Ik had trouwens vooraf niets  georganiseerd. Anders blijf je toch maar in een bepaald patroon steken. Als er dingen komen, wil ik er voor open kunnen staan. Soms werd er in de boeken die ik vooraf las, gesproken over een innerlijk licht. Ik vroeg me af of dat licht ook bij mij zou komen.

Was je daarnaar op zoek?

Ik was in elk geval niet met die bedoeling gegaan, ook niet met sportieve doelstellingen dat ik een bepaald aantal kilometers per dag zou moeten stappen. Wel wou ik in openheid, in stilte en rust op weg gaan. Zien wat er op mijn pad komt als ik niets moet van mezelf en ik rustig afwacht wat er komt. Ik liet het leven op mij afkomen, in die zin was er wel een spirituele openheid. In soberheid kunnen leven, was ook een hele uitdaging. Toch is dat goed gelukt. Ik had dagen dat ik twee of drie uur moest stappen vooraleer ik een eerste kop koffie kon krijgen. Maar ik dacht toen: ik kan dat aan, er zijn zoveel mensen die geen eten hebben en noodgedwongen op stap, ‘op de vlucht’ zijn.

Ik wou checken of het klopte dat ik in de sobere Albuerges in de stapelbedden niet naast kettingrokers of snurkers kon slapen.

Ik heb alles losgelaten, had vooraf zelfs niet gezorgd voor slaapplaatsen. Ik ben een slechte slaper en ik wou bewust de moeilijkheden  daarrond aangaan. Checken bijvoorbeeld of het klopte dat ik in de sobere herbergen voor pelgrims, de zogenaamde Albuerges, in de stapelbedden niet naast kettingrokers of snurkers kon slapen. Ik wou me echt confronteren met alle mogelijke vooroordelen die ik gehoord had.

In de loop van mijn leven heb ik heel sterk mijn mentale kracht ontwikkeld. Ik ben iemand die bewogen is en ervoor gaat. Ik deed die Camino voor mezelf. Ik geloofde erin dat dit mij zou lukken. Ik was niet bang en ook niet op zoek naar bevestiging of aanmoediging. Ik had een zeker vertrouwen in mezelf en in het leven.

Vanwaar komt dat vertrouwen dan?

Ik ben een zondagskind. Ik heb heel veel chance in mijn leven. Ik ben me daar zeer bewust van, ik ben dankbaar dat ik hier geboren ben, dat ik een goede thuis had, dat ik kansen gekregen en genomen heb. Ik voelde me ook zeer gedragen op die tocht. Is dat het spirituele of het mystieke element? Dat maakte het in elk geval zeer bijzonder.

Je voelt de geschiedenis van die miljoenen mensen die voor je gelopen hebben aan de lijve.

Het is niet zomaar een wandeltocht, die Camino. Dat merk je aan 1001 kleine dingen: hoe de mensen die er wonen je helpen, hoe de pelgrims onderling solidair zijn, hoe inspirerend de omgeving is. Je voelt de geschiedenis van die miljoenen mensen die voor je gelopen hebben aan de lijve. Ik ervaarde  de Camino als een zeer bijzonder pad.  Ik zou het nooit in mijn hoofd halen om een maand zomaar ergens in de bergen te gaan stappen.

Wat blijft jou het meeste bij van die tocht?

Ik kan veel energie krijgen van intensiteit en diepgang. Ik was ternauwernood vertrokken of ik kreeg al gezelschap van een Deense man die net zijn vrouw had begraven. Hij wees mij op mijn schoenen, hij dacht dat er iets mis mee was. Maar ik had ze op een speciale manier genaamtekend omdat ik ze absoluut niet wou verliezen. Hij vroeg of ik met hem wou meewandelen. Onderweg heeft hij ontzettend veel gepraat en ik had tijd om met aandacht te luisteren. Het was meteen een intens contact.

Nik Van Gool: 'Mijn schoenen had ik op een speciale manier genaamtekend zodat ik ze niet zou verliezen.'

Nik Van Gool: 'Mijn schoenen had ik op een speciale manier genaamtekend zodat ik ze niet zou verliezen.'

Al vanaf de eerste koffiepauze voel je de geplogenheden van de Camino en ben je direct aan het netwerken. Zo ontmoette ik op diezelfde dag een journaliste van Canada zonder geld en zonder eten en dus deelde ik wat ik had met haar.

Vaak zie je ’s avonds mensen terug met wie je ’s ochtends in de Albuerges aan tafel zat. Zo kreeg ik eens een heerlijke massage van een toevallige reisgenote. Als dank gaf ik haar mijn enige, kleine flesje parfum.

Ik liep de volgende dagen bewust de hele dag alleen. Dat is een grote luxe voor mij want ik functioneer mijn hele leven al in groep sinds ik op mijn twaalfde naar het internaat ging. Ook tijdens mijn werk ben ik voortdurend samen met andere mensen. Stilte, alleen zijn en rust: dat is voor mij een zeldzaam goed waar ik meer en meer nood aan heb.

Zijn er veel meditatieplekken onderweg?

Wat ik verwonderlijk vond, was dat er heel weinig kerken open waren onderweg. De enkele keren dat ik toch kon binnengaan, brandde ik een kaarsje voor de vele intenties van de mensen die het me gevraagd hadden. Dan voelde ik me telkens weer emotioneel worden. De rust overviel mij. Ik had het gevoel: hier kun je thuiskomen. Wij zijn taalloos geworden voor dat soort belevingen.

Wat heb je door die tocht geleerd over jezelf en over het leven?

In het begin is dat raar, zo alleen wandelen. Dan dacht ik: is dit wel zinvol? Er komen duizenden gedachten in je op. Ik herinner me dat ik heel bewust de natuur om me heen observeerde, een bevroren akker bijvoorbeeld. Ik wou alles loslaten, een leegte creëren in mezelf en me openen. Dat nam ik me voor toen ik een pas geopende bloem zag.

Veel mensen gaan de Camino naar aanleiding van een intense ervaring, zoals een overlijden, een scheiding of een verandering van job.

Zo kom je bij jezelf, bij wat je gedaan hebt en nog wilt doen. Veel mensen gaan de Camino naar aanleiding van een intense ervaring, zoals een overlijden, een scheiding of een verandering van job. Dat was bij mij niet het geval. Ik wou kunnen reflecteren zonder druk van buitenaf. Dat was voor mij een hoog goed.

Hoe was de aankomst?

Bij de aankomst in Santiago de Compostela was ik helemaal alleen. Je leeft toe naar dat moment, maar voor mij was het nu niet echt ‘waaaw’ en ‘het van het’. Het was slecht weer en er was weinig volk op het plein. Maar de vieringen om 12u en 19u waren wel heel bijzonder. Dat je met zo veel mensen – gelovigen en niet gelovigen, allemaal mensen die de Camino gelopen hebben - tegelijk die mis meemaakt, is echt speciaal, zeker als je de mensen terugziet met wie je gestapt hebt. Je hebt veel mooie en moeilijke momenten gedeeld. Tijdens de Camino ervaar je een stukje de ideale wereld: iedereen is welkom, jong en oud kom je tegen, niemand vraagt je wat je doet in het dagelijkse leven. Ieder heeft zijn eigen reden waarom hij of zij de Camino loopt, alle kleuren en nationaliteiten verstaan mekaar, ook al spreken ze een andere taal. Dat is echt het Rijk Gods ginder!

Tijdens de Camino ervaar je een stukje de ideale wereld: iedereen is welkom, jong en oud kom je tegen, niemand vraagt je wat je doet in het dagelijkse leven.

Een van de mooiste momenten was een mis in verschillende talen voor pelgrims, op de vooravond van mijn aankomst in een bomvol kerkje  in een klein dorp. Die priester deed dat prachtig. Hij sprak over wat er morgen gaat gebeuren, als de Camino ten einde is, want de Camino is niet afgelopen als je terug bent. Sommigen beweren dat de Camino dan pas begint. Dat is niet simpel. Ik heb mezelf voorgenomen om één keer per jaar een midweek in een klooster te gaan leven, de rust en de leegte terug op te zoeken. Dat heb ik nog niet concreet gepland (lacht).

nicvangool2

Nik Van Gool: 'Als dank voor een heerlijke massage gaf ik een toevallige reisgenote mijn enige, kleine flesje parfum.'

Komt er nog een vervolg op de Camino?

Ik wil graag vanuit mijn eigen pelgrimservaring iets betekenen voor andere vrouwen en hen aanmoedigen om ook ‘hun tocht te gaan’ en te kiezen voor wat ze echt willen. Samen onderweg zijn zal het makkelijker maken voor vele vrouwen. Zo kun je op elkaar terugvallen als je het niet alleen aandurft. En misschien kunnen we elke ochtend en avond een gezamenlijk reflectiemoment organiseren. Een pelgrimstocht op een eigentijdse manier?

Je bent voorzitster van KVLV. Wat wil je graag bereiken met de beweging?

We willen een sterke organisatie voor vrouwen blijven en hen ondersteunen in alle facetten van hun leven. We kiezen resoluut voor duurzaamheid. Dat zit in ons DNA ingebakken, maar we expliciteren dat nu veel meer.

Toen ik vijf jaar geleden als voorzitster begon, wist ik dat er een moeilijke periode zat aan te komen, een periode van verandering. KVLV is een enorme tanker die stilaan van richting verandert. We willen immers KVLV de 21 ste eeuw inloodsen als een eigentijdse relevante beweging met nog meer vaart in een superdiverse samenleving!

Stel je voor dat de politieke wereld verenigingen als de onze met meer dan 95.000 leden en  52.000 samenkomsten per jaar zou afschaffen!

Wij, dat zijn in de eerste plaats onze vele vrijwilligers die heel veel inzet en motivatie tonen. Stel je voor dat de politieke wereld verenigingen als de onze met meer dan 95.000 leden en  52.000 samenkomsten per jaar zou afschaffen! Wat een verbinding realiseren wij! Iedereen is welkom bij ons, ook zij die geen lidkaart hebben, kunnen proeven van de rijkdom van onze vereniging, waar dan ook in Vlaanderen. Dat is een enorme potentiële kracht. Ik ben fier op de kracht en de energie die uitgaat van onze 900 plaatselijke groepen. Onze vrijwilligers doen het toch maar, en allemaal gratis en voor niets.

Wat is dan die krachtlijn van de nieuwe KVLV?

Wij vinden ‘samen delen’ belangrijk en het gedachtengoed van de sharing economy willen we mee uitdragen naar alle hoeken van het land. Dat doen we o.a. met onze 40 dagen actie, weggeefpleinen, dossiers over duurzaamheid zoals geplande veroudering van apparaten die te snel stuk gaan en daardoor op de afvalberg terecht komen, of het dossier duurzame sociale bescherming. Duurzaamheid zowel in het materiële, het niet materiële en in het beleid. Wij kijken naar de samenleving met de ogen van een vrouw.

Hoe gaan jullie vanuit de KVLV om met andere culturele beelden van vrouwen?

We staan open voor vrouwen met een andere origine en ze zijn welkom. Toch merken we dat het niet altijd makkelijk is om hen te bereiken. De doorsnee KVLV groep is homogeen wit, ook al is onze samenleving gekleurd, stilaan tot op het platteland. We moeten hier een tandje bijsteken en ons de vraag stellen hoe wij naar hen kunnen toegaan in plaats van af te wachten dat zij naar onze activiteiten komen. Dat vraagt energie en beleidskeuzes.

Vrouwen van hier en van vreemde origine hebben dezelfde zorgen. Ik zie meer gemeenschappelijkheid dan verschillen.

We hebben nu iemand binnen de organisatie die zich hierin verdiept  hoe we die groepen beter kunnen bereiken. Dat levert al meer resultaat op dan pakweg twee jaar geleden. Zo werken we ook samen met asielcentra en vluchtelingen. We hebben een gemeenschappelijk doel: vrouwen versterken en laten geloven in hun eigen kunnen. Vrouwen van hier en van vreemde origine hebben dezelfde zorgen. Ik zie meer gemeenschappelijkheid dan verschillen.

KVLV heeft katholieke wortels. Hoe zie jij dat in deze tijd?

We vertalen  KVLV niet meer als Katholiek Vormingswerk van Landelijke Vrouwen, maar de achterliggende waarden blijven we wel vertalen. Spiritualiteit en het christelijke verhaal blijven aanwezig. In sommige groepen lukt dat niet meer, bij andere wel. Wij zijn ervan overtuigd dat we via nieuwe vormen antwoorden kunnen geven op levensvragen voor mensen die met dat christelijke aspect of zingevingsvragen in het algemeen iets willen doen.

Wij zijn ervan overtuigd dat we via nieuwe vormen antwoorden kunnen geven op levensvragen.

Zo organiseren we bijvoorbeeld ‘stikkedonker wandelingen’, dat zijn eigentijdse stilvalmomenten. Ik ben zelf christelijk opgevoed en ben zeker een zinzoeker, maar ervaar dat ik weinig taal heb om dingen te benoemen als het aankomt om over geloof te praten. De ‘kerktaal’ van mijn moeder en grootmoeder functioneert niet meer voor mij. Ik voel mezelf wel geïnspireerd, gedragen, geroepen en gedreven, maar ik kan die ervaringen te weinig  woorden geven. De waarden van het evangelie vind ik belangrijk, ik ervaar ze helemaal in de lijn met het KVLV duurzaamheidsverhaal.

Ik probeer mijn kinderen vanuit dat christelijke gedachtegoed te inspireren. Ik wil dat ze zich inzetten in de samenleving en dat ze iets doen met hun talenten. Dat ze niet alleen money-driven bezig zijn. Dat wil ik alvast meegeven.

Waar haal je je eigen inspiratie?

Diepgang, kwetsbaarheid en verbondenheid zijn de belangrijkste dingen in mijn leven. Als ik daarover kan spreken met vrienden krijg ik energie. Ook wanneer ik voor anderen een beetje herder kan zijn. Ik wil voor een intens leven gaan. Die gedrevenheid, intensiteit en verbinding is mijn kracht en daarmee wil ik nog meer doen in mijn leven.

Ik wil voor een intens leven gaan.

Tijdens de Camino had ik soms ontzettend diepe gesprekken van een ongelooflijk niveau. Dat is zo verrijkend geweest. Pelgrims begrijpen elkaar, los van je context. Die gesprekken onderweg kunnen uren duren. Tijdens het wandelen reflecteer je samen en denk je na over hoe je het nog beter kunt doen in het leven. Een beetje zoals een biechtgesprek vroeger, maar met het grote voordeel dat de andere zich ook kwetsbaar opstelt (lacht).

Daarnaast is authenticiteit heel belangrijk voor mij. Had ik 100 jaar geleden geleefd dan was ik zeker missiezuster in Afrika geworden! Ik wil me graag verder inspireren om als een bezielende vrouw in het leven staan.


Dit artikel wordt je gratis aangeboden door MagaZijn. Zin vinden en zin delen in deze complexe wereld, dat is de missie van MagaZijn! Ontdek dit unieke e-zine over zingeving gedurende 3 dagen helemaal gratis!

Waarom MagaZijn? De zinvraag is de moeilijkste die we op ons bord krijgen. We kunnen ze steeds minder vanuit instituten en systemen beantwoorden. We proberen zelf betekenis te geven aan de vele gebeurtenissen in ons leven. Deze betekenisgeving kan heel complex en bedreigend zijn. Daarom hebben we behoefte aan bronnen die ons inspireren tot zingeving.

MagaZijn staat je in je zoektocht bij door je een hele waaier aan bronnen van zin aan te reiken. Wij zijn als een magazijn van zin en zijn waar voor ieder wat te vinden is: een plek waar je vrij kan zoeken naar wat jouw leven zin kan geven. Ons logo, een open doos als een ruimte met vele ingangen, verwijst naar de veelzijdige manier waarop we werken. Zo wordt MagaZijn ook een maatschappelijk project. We focussen op wat ons verbindt en wat we samen kunnen bijdragen aan de wereld. Realistisch en hoopvol.

6 Responses

  1. Nik , ik vind er geen woorden voor ,wat jij gepresteerd hebt ,echt supertof om uw verhaal te lezen , U bent een straffe madam ,ik probeer om elke dag 10 minuten vakantie te nemen en dat lukt meestal , Maar dit ......is echt super ,maar niet voor iedereen weg gelegd ..... "Jij neemt het tempo aan van de natuur , Haar geheim is geduld " jij bent een gedreven vrouw die te bewonderen is ,ik heb heel erg van u verhaal genoten en al 2x gelezen , waardoor je ook een andere kijk hebt op het leven ............. merciekes & knuffel sterke vrouw ......... Francine Van Acker
  2. Heel moedig om een maand er op uit te trekken Uw gezin en als nationaal voorzitster Men denkt soms hoe gaat het zonder mij gaan en het is jou gelukt Doe zo verder in jou onderneming en héél véél succes verder Groetjes Andrea
  3. IK heb met plezier je verhaal gelezen van Compostella. Daar ik deze camino zelf gewandeld heb, komen er veel indrukken terug. Wat me het meest treft, is de diepgang waarmee je dingen ervaart en verwoordt. Bij het lezen kreeg ik al direct inspiratie en motivatie om iets voor onze leden te doen. Als voorzitster ben jij een inspirerende bron, een boegbeeld, een trekker.. Ik put nu nog uit je nieuwjaarsbrief over de weg naar vernieuwing.... Bedankt voor wie je bent en om wat je doet!!!!!!!!! .
  4. Beste Nik Heel fijn om je relaas te lezen. Ik voel weer net dezelfde emoties en reflecties, die Niek en ikzelf hebben ervaren. En als je verder gaat met je ambitie om met een vrouwenteam terug naar Compostella te gaan,dan weet ik dat mijn madam er als eerste bij zal zijn. Veeeele groeten.' Rik Samoy
  5. Beste Nik Jouw prachtig verhaal en ook jouw engagemnt binnen KVLV bevestigen mijn "gelukkig zijn " in KVLV. Al jaren bestuurslid, waardoor ik bij oudere mensen thuis kom, die zijn blij me te zien hoor... Jonge mensen proberen te motieveren om een activiteit bij te wonen.. Ik zelf kreeg in 2013 borstkanker.,De vrienschap,bezorgheid,begrip en onvoorwaardelijke verbondenheid hebben me veel deugd gedaan. delporte magda afdeling oostakker desteldonk
  6. Dank NIk, Je verhaal raakt en roert me, en het voorbeeld doet zijn werk, Proficiat om wie je bent , wat je doet maar vooral de manier waarop, Leen Verwimp Afdeling SInt LIevens Esse

Laat een reactie achter

mautic is open source marketing automation